Gisteren stond mijn agenda strak: drie bezichtigingen, één populaire woning, en een puzzel van tijdsloten die ik met de precisie van een Zwitsers uurwerk in elkaar had gepast. Een vierde kandidaat erbij? Dan schuift alles. Ik pas mij aan. Ik sla mijn lunch over. Ik vlieg 's avonds na het diner nog even langs een woning, want de kandidaat kan pas na het toetje. Allemaal voor de beste deal voor mijn opdrachtgever. Zo hoort dat, denk ik dan.
En toch. Op het laatste moment: "o sorry, helemaal vergeten." Of: "ik ben op reis." Of: "ik heb al een ander huis gekocht." Of, en dit is misschien wel het mooiste: gewoon niet meer opnemen.

Er zijn dingen die je als makelaar gewoon doet. Niet omdat het moet (nou eigenlijk vind ik van wel), maar omdat je het jezelf nooit zou vergeven als je het níét deed. Meegaan naar de notaris is zo'n ding. En toch hoorde ik vorige week een vakgenoot doodleuk zeggen dat hij daar geen tijd voor had. Voor de levering. Het moment waarop de sleutel letterlijk van hand wisselt.

Ik fronste -wederom- even de wenkbrauwen van verbazing. Dus vandaag neem ik u mee in waarom die laatste stap voor mij nooit onderhandelbaar is — en wat een schaaltje Bounty daarmee te maken heeft.

Vanochtend bij de notaris hoorde ik een vraag die ik veel te weinig gesteld hoor worden.

Twee opdrachtgevers van mij kochten hun eerste “grote mensenhuis”. In verwachting van hun eerste kindje, en samen tekenden ze een samenlevingsovereenkomst.

Toen kwam de vraag: “Als een van ons na de geboorte overlijdt, wie erft er dan?”

Het antwoord verraste hen.

In mijn leven heb ik twee werelden leren kennen: vastgoed en brandweer.
Op het eerste gezicht totaal verschillend… maar ze hebben één belangrijke overeenkomst: het draait altijd om mensen.

Ik vertel hoe ik van kantoordirecteur in de makelaardij uiteindelijk ook vrijwilliger bij de brandweer werd.

Over lef, doorzettingsvermogen en twee werelden die meer op elkaar lijken dan u denkt

Een relatie die eindigt, doet altijd pijn. U moet veel verwerken, terwijl het gewone leven gewoon doordraait. Juist dan kan uw huis – normaal uw veilige basis – ineens een bron van zorgen worden.

Kunt u de hypotheek nog betalen? Wie blijft er wonen? Moet de woning verkocht worden? En als u een nieuw thuis moet zoeken: is dat financieel haalbaar?

Wat een feestje was het om samen te werken met Tony, een van mijn geweldige opdrachtgevers, bij de verkoop van zijn begane grond woning! Tony en zijn jonge gezin zochten naar meer ruimte voor hun kinderen en besloten uiteindelijk te verhuizen naar het prachtige Zeeland. Tony deelt zijn ervaring met mij: 'Wie zijn huis verkoopt met makelaar Astrid Weps van Veni Vendi komt goed beslagen ten ijs.'

Laat mij je meenemen op een reis door een van mijn recente successen als makelaar. Ik had het voorrecht om te werken met een geweldige opdrachtgever, Danielle en haar partner, om haar prachtige twee onder een kapwoning aan de Zilvergracht in Berkel en Rodenrijs te verkopen. Voordat we überhaupt begonnen met het in de markt zetten van de woning, was mijn eerste stap om Danielle en haar woning te leren kennen. Ik gaf haar een paar waardevolle tips om het huis helemaal verkoop klaar te maken. Het draait allemaal om die eerste indruk, toch?

Op een regenachtige avond, toen de meeste mensen zich binnen schuilhielden tegen het gure weer, werd onze rust abrupt verstoord door het alarmerende geluid van de pager. De melding betrof een 'ongeval voertuig met beknelling' op een nabijgelegen N-weg. Als een van de eerste manschappen sprong ik in de wagen en haastten we ons naar de plaats van het ongeval.

Het is een doordeweekse dag als ik einde van de middag samen met mijn dochter onderweg ben van boodschappen. Naar huis om lekker pannenkoeken te maken, nog voor haar verjaardag want komend weekend is ze er niet om het te vieren. Juist op het moment dat ik op een kruising over wil steken, gaat mijn pager en mijn dochter roept doorrijden, direct door naar de kazerne! Ik zoek onder mijn jas en grijp mijn pager van mijn broekband. Ik geef haar mijn pager om de tekst voor te laten lezen en mijn opkomst te bevestigen. “Mama…”, zegt ze prio 1! Brand woning bij ons in de straat. 

Oud en Nieuw is een tijd van feest en gezelligheid, een moment waarop men graag met geliefden het nieuwe jaar inluidt. Maar voor ons, de vrijwilligers van de brandweer, betekent deze nacht vaak iets anders. Ik had mijzelf afgelopen jaarwisseling aangemeld om paraat te staan vanaf middernacht tot acht uur in de ochtend. Samen met mijn collega’s bemande ik de tweede wagen van onze kazerne. Dit betekent dat we ons eigen verzorgingsgebied bedienen, maar ook breder in de regio ingezet kunnen worden als extra slagkracht. De nacht begon rustig. Het snelle interventievoertuig van onze post was er enkele malen uit geweest, maar zonder noemenswaardige calamiteiten. Rond half twee kwam de pager echter tot leven. Met de geplande ploeg maakten we ons klaar en vertrokken vanaf de kazerne. Onze bestemming: Schiedam. Vanaf dat moment begon een nacht vol actie.