Er zijn dingen die je als makelaar gewoon doet. Niet omdat het moet (nou eigenlijk vind ik van wel), maar omdat je het jezelf nooit zou vergeven als je het níét deed. Meegaan naar de notaris is zo'n ding. En toch hoorde ik vorige week een vakgenoot doodleuk zeggen dat hij daar geen tijd voor had. Voor de levering. Het moment waarop de sleutel letterlijk van hand wisselt.

Ik fronste -wederom- even de wenkbrauwen van verbazing. Dus vandaag neem ik u mee in waarom die laatste stap voor mij nooit onderhandelbaar is — en wat een schaaltje Bounty daarmee te maken heeft.

Een levering plant de makelaar niet spontaan

Laten we beginnen bij de feiten, want die zijn nogal ontnuchterend. Een levering staat minimaal zes tot acht weken van tevoren vast. Immers de makelaar stelt zelf de koopovereenkomst op, dus u weet al bij het opstellen ervan precies wanneer de eindinspectie en de notarisafspraak plaatsvinden. Dat plant u dan ook meteen in de agenda in, in dezelfde beweging.

Met andere woorden: "ik had helaas al afspraken" is geen smoes die standhoudt. Die afspraak bij de notaris ligt er al sinds het begin van het traject. Wie daar niet bij kan zijn, heeft eerder al iets anders belangrijker gevonden.

Twee keer was ik er niet — en toen ging het mis

In zesentwintig jaar vak heb ik twee leveringen meegemaakt die niet liepen zoals het hoorde. Twee, op honderden. Klinkt als een prima score. Tot u hoort dat het precies die twee keer waren dat ík er niet bij kon zijn.

Toeval? Misschien. Maar ik geloof niet zo in toeval als het om andermans grootste aankoop of verkoop gaat. Sindsdien geldt bij mij een simpele regel, zonder uitzonderingen: ik ben er altijd bij. Aankopend of verkopend, het maakt niet uit. De notaris ziet mij zo vaak dat we inmiddels bijna collega's zijn.

Vandaag: inspectie, koffie, met een Bounty

Vandaag was daar weer zo'n dag. Eerst een uitgebreide eindinspectie, want verhuizen is en blijft een emotionele aangelegenheid. Er komt heel wat bij kijken voordat iemand zijn sleutel definitief overdraagt of ontvangt, en dat verdient tijd en aandacht, geen haastwerk.

Daarna vijftien minuutjes mee naar de notaris. Bij verkoop duurt het zelden langer dan dat. Vijftien minuten van mijn dag, tegenover jarenlange gemoedsrust voor mijn opdrachtgever én de kopende partij. Die rekensom maak ik iedere keer weer met liefde.

En daar, op het bureau van de notaris, tussen de rekenmachine en een handvol pennen, lag doodleuk een schaaltje Bounty klaar. Klein gebaar. Groot compliment. Want blijkbaar is aandacht voor detail iets waar niet alleen ik waarde aan hecht.

Waarom die vijftien minuten het verschil maken

Een kwartier lijkt weinig. Maar bij de notaris worden op dat moment de laatste haken en ogen besproken: bent ui nog in de woning geweest, was alles in orde, zijn de meterstanden opgenomen, is het huis verzekerd en zijn alle sleutels aanwezig. Soms loopt toch sleuteloverdracht net iets anders dan gepland, een vraag die niemand had zien aankomen.  daarover bij mij volgende blog meer. Precies dan wilt u iemand naast u die de hele reis al heeft meegemaakt. Niet iemand die alweer met een volgend dossier bezig is.

Dat is voor mij geen extra service. Dat is gewoon de afronding van mijn werk. De laatste bladzijde van een verhaal dat soms maanden duurt, en die schrijf ik nooit vanaf de zijlijn.

Dus: gaat uw makelaar mee?

Vraagt u het gerust aan uw eigen makelaar. Staat diegene straks naast u bij de notaris, of heeft hij "helaas andere afspraken"? Bij Veni Vendi hoeft u die vraag nooit te stellen. Het antwoord is simpelweg: ja, altijd.

All yours.