In mijn leven heb ik twee werelden leren kennen: vastgoed en brandweer.
Op het eerste gezicht totaal verschillend… maar ze hebben één belangrijke overeenkomst: het draait altijd om mensen.

Ik vertel hoe ik van kantoordirecteur in de makelaardij uiteindelijk ook vrijwilliger bij de brandweer werd.

Soms moet je gewoon die stap zetten.

Soms loopt het leven niet via de route die u vooraf had uitgestippeld. En achteraf blijkt dat vaak precies de bedoeling te zijn.

In de jaren negentig werkte ik in het vastgoed. Mijn ambitie was helder: doorgroeien tot projectontwikkelaar. Een vak waarin visie, lef en een goed gevoel voor kansen samenkomen. Helaas werd mij die stap destijds niet gegund.

Maar wie mij een beetje kent, weet dat ik niet zo snel bij de pakken neer ga zitten.

Dus besloot ik mijn horizon te verbreden. En zo kwam het dat ik in het jaar 2000 een makelaarskantoor overnam. Van de ene op de andere dag ging ik van iemand in loondienst naar directeur en eigenaar van een eigen kantoor. Inclusief auto’s, personeel, servers en alles wat daarbij hoort.

Dat was geen kleine stap.
Maar wel een hele mooie.

Een vrouw in een mannenwereld

Begin jaren 2000 waren er nog niet veel vrouwen die een makelaarskantoor leidden. Sterker nog: ik was de eerste vrouwelijke kantoordirecteur op de rechter Maasoever van Rotterdam.

Iets waar ik achteraf best trots op ben.

Maar eerlijk is eerlijk: het waren ook jaren waarin ik flink heb moeten knokken om mijn plek te verdienen. Niet omdat mensen dat altijd bewust zo bedoelden, maar simpelweg omdat de sector toen nog grotendeels uit mannen bestond.

Ik herinner mij nog een ingelaste algemene ledenvergadering van de brancheorganisatie VBO. Toen ik ’s avonds thuiskwam, zei ik lachend:

"Het heeft in ieder geval één voordeel… ik hoef niet in de rij voor het damestoilet."

Dat typeerde de samenstelling van de zaal destijds behoorlijk goed.

Gelukkig zie ik vandaag de dag dat de vastgoedwereld steeds diverser wordt. Steeds meer vrouwen vinden hun weg in de makelaardij en het vastgoed. En dat maakt de sector alleen maar sterker.

De wens om iets terug te doen

Rond 2004 begon er bij mij nog iets anders te kriebelen. Naast mijn onderneming wilde ik ook iets betekenen voor mijn directe omgeving.

Vrijwilligerswerk dus.

Maar wel iets dat bij mij past. En eerlijk gezegd wist ik het eigenlijk al: ik wilde bij de brandweer.

Als jong meisje had ik namelijk al de ambitie om bij de politie te gaan. Het liefst bij de recherche. Zoeken, analyseren, puzzels oplossen en vooral mensen helpen. Dat zit ergens diep in mijn karakter.

Destijds liep het anders. En ook in de jaren daarna kwam het er niet van.

Tot een paar jaar geleden.

Zonder bluf is het leven ook maar duf

Inmiddels woonde ik al weer ruim tien jaar met veel plezier in Berkel en Rodenrijs. Ik voelde mij daar thuis. En op een dag dacht ik: wat als ik het nu gewoon nog eens probeer?

Ik was inmiddels ook niet meer de jongste. Maar ik dacht bij mezelf: als het niet lukt, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.

Zonder bluf is het leven tenslotte ook maar duf.

Dus stapte ik gewoon op de brandweer af.

Na wat hobbels mocht ik uiteindelijk op gesprek komen. Daarna volgden de testen, de opleiding en een intensief traject.

En inmiddels ben ik alweer een aantal jaren vrijwilliger bij de brandweer in Berkel en Rodenrijs, gemeente Lansingerland.

Een ervaring die mij iedere keer weer laat zien hoe bijzonder teamwork kan zijn.

Wat makelaardij en brandweer gemeen hebben

Op het eerste gezicht lijken makelaardij en brandweer twee totaal verschillende werelden. Maar eigenlijk hebben ze verrassend veel overeenkomsten.

In beide gevallen draait het om:

• snel schakelen
• vertrouwen op een team
• verantwoordelijkheid nemen
• en vooral: mensen helpen op belangrijke momenten in hun leven

Of dat nu gaat om een woning kopen, verkopen of om hulp bieden in een noodsituatie.

De wereld verandert – en dat is mooi

Wat mij daarnaast opvalt: ook bij de brandweer zie ik dezelfde ontwikkeling als destijds in de makelaardij.

Steeds meer vrouwen vinden hun weg naar het vak.

En persoonlijk heb ik altijd een beetje een hekel gehad aan het woord mannenwereld. Want uiteindelijk gaat het niet om mannen of vrouwen.

Het gaat om samenwerken.

Wanneer verschillende talenten, achtergronden en perspectieven samenkomen, ontstaan simpelweg betere teams.

En daarmee bereiken we uiteindelijk ook betere resultaten.

Soms moet je gewoon die stap zetten

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, dan is er één les die steeds weer terugkomt.

Soms moet je die stap gewoon zetten.

Ook als je niet zeker weet waar het precies toe leidt.

Want of het nu gaat om ondernemen, vrijwilligerswerk of een nieuwe richting in je leven: de mooiste dingen ontstaan vaak net buiten je comfortzone.