Gisteren stond mijn agenda strak: drie bezichtigingen, één populaire woning, en een puzzel van tijdsloten die ik met de precisie van een Zwitsers uurwerk in elkaar had gepast. Een vierde kandidaat erbij? Dan schuift alles. Ik pas mij aan. Ik sla mijn lunch over. Ik vlieg 's avonds na het diner nog even langs een woning, want de kandidaat kan pas na het toetje. Allemaal voor de beste deal voor mijn opdrachtgever. Zo hoort dat, denk ik dan.
En toch. Op het laatste moment: "o sorry, helemaal vergeten." Of: "ik ben op reis." Of: "ik heb al een ander huis gekocht." Of, en dit is misschien wel het mooiste: gewoon niet meer opnemen.

Zesentwintig jaar in het vak, en nog steeds verbaasd

Ik ben inmiddels zesentwintig jaar makelaar. Vroeger werd ik daar chagrijnig van. Nu niet meer, hoor. Boosheid kost energie en die heb ik liever voor mijn opdrachtgevers. Maar teleurgesteld, dat wel. Want wat vertel ik straks aan de verkoper die met kloppend hart op de bank zit te wachten op feedback? "Helaas, meneer is vergeten dat hij een huis wilde kopen" is nou niet bepaald het verhaal waar iemand blij van wordt.
Ik stuur een bevestigingsmail. Ik stuur een herinnering. Ik doe, met andere woorden, wat een goede makelaar hoort te doen. En dan blijkt dat allemaal net iets minder waard dan een agendanotitie op een verkreukeld bonnetje.

De rekening van een no-show

Elke bezichtiging die niet doorgaat, is geen luxeprobleem van mij. Het is een verloren plek die een andere, wél serieuze kandidaat had kunnen krijgen. Het is een verkoper die zich afvraagt of zijn huis wel zo gewild is als hij dacht. En het is, eerlijk gezegd, een beetje respectloos naar iedereen die wél zijn agenda heeft omgegooid om er te kunnen zijn.
Een bezichtiging afzeggen kan gebeuren. Het leven zit vol verrassingen, dat begrijp ik als geen ander. Maar er zit een wereld van verschil tussen "sorry, er kwam iets tussen, ik bel u zo terug" en een oorverdovende radiostilte. Het eerste is menselijk. Het tweede is gewoon onbeleefd.

Wat mij betreft: de deur staat altijd open

Toch verandert dit niets aan hoe ik werk. Ik blijf schuiven, plannen en soms mijn lunch overslaan, want zo help ik mijn opdrachtgevers het beste. Wat ik wél vraag, is een beetje wederkerigheid. Een kort berichtje kost u vijftien seconden. Mijn opdrachtgever, en ik trouwens ook, zijn u daar oprecht dankbaar voor.

Bent u serieus op zoek naar een nieuwe woning, of wilt u die van u juist verkopen zonder gedoe? Dan weet u mij te vinden.

Ik neem altijd op.

Beloofd.