Begin juli meldde zich een leuk, jong stel. Ze woonden fijn in een dubbele benedenwoning, maar waren toe aan meer ruimte, meer rust en een plek waar hun gezinnetje lekker kon opgroeien.

Glas-in-lood, een tuin, en dat prettige gevoel van een woning die al een paar levens heeft meegemaakt — zonder dat u daar zelf nog aan hoeft te beginnen. Het dak, de keuken en de badkamer waren al vernieuwd. Karakter mét kwaliteit, kortom.

Voor mijn opdrachtgevers, een jong gezin op zoek naar ruimte en rust, werd dit uiteindelijk hét huis. Niet de eerste woning waar ze verliefd op werden, maar wel de woning waar ze verstandig verliefd op bléven.

En ze hadden al een kandidaat op het oog.

Sterker nog: verliefd. Smoorverliefd.

Ze hadden de woning bezichtigd en zagen het al helemaal voor zich: hun kleine die door de tuin steppen. Dit moest hem worden. En ik mocht als aankoopmakelaar in Rotterdam helpen om die stap goed te zetten.

Dus schakelde ik door. Dossier openen, stukken verzamelen, informatie opvragen, snel een tweede bezichtiging plannen. Snel schakelen zit inmiddels in mijn systeem.

Maar verliefd zijn op een huis en een huis goed beoordelen: dat zijn twee verschillende disciplines.

Een prachtig plaatje. Van een afstand.

Daar stond hij. Statig, vrijstaand, en boven de rest van de straat uittorenend. Het soort huis waarbij u bij het uitstappen al begrijpt waarom iemand ervoor valt.

Binnen zakte mijn enthousiasme wat.

Tijdens de rondgang zag ik lekkagesporen in de kap, scheuren, zachtboard plafonds, asbestverdachte materialen, gebrekkige loodslabben onder de dakkapellen, een vernieuwde waterleiding die niet was gebeugeld, en een cv-aansluiting op de rookgasafvoer die op zijn zachtst gezegd om nadere aandacht vroeg.

Mijn vragen leverden weinig concreets op.

Het was tenslotte een oud huis.

Tja. Dat wist ik ook al, hoor.

Dat een oudere woning onderhoud vraagt, weet ik als geen ander. Ik hóúd van huizen met een verhaal: glas-in-lood, bijzondere kapconstructies, oude deuren, vloeren die niet allemaal waterpas liggen. Een woning met een leven achter de kiezen mag dat best laten zien.

Maar karakter en achterstallig onderhoud zijn niet hetzelfde woord met een ander jasje aan.

Ook de garage, die er allesbehalve florissant bij stond, werd afgedaan als iets wat u "gewoon even" opnieuw opbouwt.

Gewoon even.

Daar gaan bij mij de makelaarsantennes toch van rechtop staan.

Een aankoopmakelaar kijkt verder dan de meubelopstelling

Mijn opdrachtgevers zaten ondertussen nog lekker op die roze wolk. Volkomen begrijpelijk.

Zij zagen hun gezin er al wonen.

Ik zag daarnaast wat er technisch, praktisch én financieel nog achter die voordeur op hen kon liggen wachten.

Precies daar zit een groot deel van mijn werk als aankoopmakelaar. Niet om het enthousiasme uit een aankoop te halen, maar om ervoor te zorgen dat u weet waaróver u nou precies enthousiast bent.

Want tijdens een bezichtiging gebeurt er iets heel menselijks. Zodra een huis goed voelt, gaat uw hoofd alvast vooruit. Waar komt de bank? Past daar de eettafel? De kinderen spelen hier straks. Het bed komt in die kamer.

Uw brein is dan allang aan het verhuizen.

Dat van mij nog niet.

Wat ik zie, leg ik vast

In dit soort situaties doe ik eigenlijk altijd hetzelfde. Onderweg maak ik foto's van wat mij opvalt. Niet om bij elke scheur meteen een rode vlag te zwaaien, maar om mijn opdrachtgevers de kans te geven de woning straks nog eens met andere ogen te bekijken.

Tijdens de bezichtiging benoem ik al wat aandachtspunten, maar ik laat mensen vooral zelf voelen wat een huis met hen doet.

En daarna?

Dan zeg ik eerst niets.

Ik vraag wat zíj ervan vonden.

Dat levert vaak een interessant gesprek op. Want zodra de voordeur achter ons dichtvalt en de eerste verliefdheid een beetje wegzakt, verandert het beeld soms vanzelf.

Ook hier.

Het enthousiasme temperde. Daarna deelde ik mijn foto's en bespraken we wat ik had gezien. Niet om de woning af te kraken, maar om de enige vraag te beantwoorden die er echt toe doet:

Wilt u deze woning nog steeds kopen, nu u óók dit weet?

En natuurlijk kwam de vraag die bijna altijd komt:

"Wat zou jij doen?"

Mijn antwoord?

Een dikke, verstandige nee.

Niet omdat het huis geen charme had. Die had het absoluut.

Maar omdat ik mijn opdrachtgevers de komende jaren vooral een fijn thuis gunde. Geen tweede baan als projectleider van hun eigen woning.

De meerwaarde van een aankoopmakelaar zit niet alleen in het bieden

Een aankoopmakelaar wordt nogal eens gezien als degene die u vertelt hoeveel u moet bieden.

Dat is maar een fractie van het werk.

De echte meerwaarde zit vaak veel eerder in het proces: stukken lezen vóórdat u tekent, doorvragen waar antwoorden ontbreken, technische signalen herkennen, risico's benoemen, de marktwaarde bewaken, en misschien wel het belangrijkste: onafhankelijk blijven kijken op het moment dat u dat zelf even niet meer kunt.

Ik hoef namelijk niet in dat huis te gaan wonen.

Daardoor kan ik precies die vraag stellen die u op dat moment liever niet hoort.

En geloof mij: liever een vervelende vraag vóór de koop dan een vervelende verrassing ná de overdracht.

En toen kwam de Heiligerleelaan

Niet lang daarna diende zich een andere woning aan.

Andere wijk, andere makelaar, opnieuw een ouder huis, en opnieuw precies die sfeer waar mijn opdrachtgevers voor vallen.

Maar nu voelde het anders.

De Heiligerleelaan in Hillegersberg-Zuid heeft het karakter dat bij een woning van deze leeftijd hoort: glas-in-lood, fijne leefruimten, een tuin, en die prettige uitstraling van een huis dat niet gisteren van de tekentafel is gerold. Tegelijkertijd was er aantoonbaar geïnvesteerd, onder meer in het dak, de keuken en de badkamer.

Oud, dus.

Maar niet: zoek het straks allemaal zelf maar uit.

Natuurlijk zag ik ook hier aandachtspunten. Een bestaande woning zonder aandachtspunten moet ik nog tegenkomen. Daarom gokten we niet. Voor de zaken waar ik nog naar wilde laten kijken, schakelden we een bouwkundig inspecteur in.

Er was best wat te doen.

Maar het licht sprong op groen.

En dat is een heel ander vertrekpunt.

Van 'dit moet hem zijn' naar 'dit is hem'

Daar zit voor mij misschien wel het mooiste stukje van deze aankoop.

De eerste woning voelde aanvankelijk als de woning die ze absoluut niet mochten missen.

Achteraf bleek het vooral de woning die ze beter konden laten lopen.

En de woning die daarna kwam? Die bood óók sfeer, óók karakter, óók ruimte voor hun jonge gezin. Alleen zonder dat ik tijdens de rondgang steeds harder begon na te denken over alles wat er achter het mooie plaatje schuilging.

Soms moet u dus eerst een huis níét kopen om bij het goede huis uit te komen.

Daar is niets jammers aan.

Dat is gewoon goed aankopen.

Ook verliefd op een huis?

Dan hoop ik vooral dat u dat gevoel vasthoudt. Een huis kopen mag leuk zijn. Sterker nog: dat hoort het te zijn.

Maar neem iemand mee die niet alleen kijkt naar waar de bank komt te staan, maar ook naar wat erachter, erboven en eronder gebeurt.

Bent u op zoek naar een woning in Rotterdam, Lansingerland of omgeving, en wilt u weten wat ik als aankoopmakelaar voor u kan betekenen? Bel of mail mij voordat u gaat bieden. Dan kijk ik met u mee, stel ik de vragen die gesteld moeten worden, en zeg ik het ook eerlijk wanneer het antwoord even niet is wat u hoopte.

Want goed aankoopadvies draait uiteindelijk niet om een woning kopen.

Het draait om de juiste woning kopen.

Astrid | All yours.